KİTAP FUARLARINDAN MANZARALAR

Kitap fuarları okurlarla ve edebiyat camiasındaki dostlarla buluşma yerleridir. Fuarlara o gözle bakıp keyif aldığım için bugüne değin severek gittim. Son katıldığım üç kitap fuarındaki manzaralar beni hayal kırıklığına uğrattı. Kuşkusuz şair ve yazarları okura ulaştırmanın en kısa yolu fuarlardır. Stantlarda oturanların profili değişince o erek de pek olanaklı olmuyor!

Kitap fuarları, eşleri tarafında kendilerine doğum günü hediyesi olarak adlarına basılmış (yapay zekâ tarafında yazılmış) kitaplarla  caka satanların; aşırma bilgileri bir kitapta toplayıp “benim kitabım” diye dolaşanların, ninelerinin ocak başında anlattıklarını yapay zekaya veya bir redaksiyona -ücret karşılığında- düzelttirip basanların okurdan çok göğsünde yaka kartı ile dolaşanların mekânı olmuştur! Standın önüne çıkıp “batan geminin malları” diye çığırtkanlık yapıp  -okur zaten yok- fuarı gezmeye gelenleri taciz etmeleri de kaliteyi düşürüyor. Kitap fuarlarını işportacı yeri zannediyorlar!

Hayatında hiç kitap okumamış sözde yazar-şairlere rastladım; noktalama işaretlerini tanımayan “bu da ne!” diyenlere rastladım!

Okumak, ruhumuzu ve zihnimizi besleyen en önemli eylemdir. Okuduğumuz her kitapta, zihnimizde yer alan her bilgi okumanın sonucudur. Ne kadar unutsak da o bilginin zihnimizde ve ruhumuzda izleri kalır. İşte o izlerdir ki bize yazdırır.

Yetenek, bilgi ve donanımla birleştiğinde cevher olur. O cevheri kazıyıp görünür kılarak bir şaheser yaratmak olasıdır. Okumakla kazanılan entelektüellik yoksa kazıyabildiğimiz kadar kazısınlar o kişilerden ancak bir duvarın köşe taşı olur. Alt yapısı yok, yeteneği yok, okuması yok, edebi bilgisi hiç yok birinden yazar -şair yaratılmaz. Olsa olsa çevrim içi derslerinize ödentisini ödeyip takip eden bir takipçiniz olur. Yaz kamplarınızda size iyi bir üye olur. Yoksa yazarlık şairlik ısmarlama ve parayla kazanılan bir uğraş değildir; örneklerini de fuarlarda fazlasıyla gördük.

Benim yakınmam kimseyi yermek değil; belki yeni Ahmet Arifler, Yaşar Kemaller de çıkar, ama benim şikâyetim göğüslerine bir yaka kartı takıp işportacılık yapanların davranışlarınadır. Bu camiayı küçük düşürenleredir.

Yazma atölyeleri, ehil kişiler tarafında açılmalı ve edebi bilgilerle birlikte edebi ahlakı da vermeliler derim! Ehil olmayıp, edebiyatla ilgisi olmayanların da yazma atölyeleri açarak piyasada yer aldıklarının da tanığıyım. Ama bir filozof bir edebiyat aşığı Aydın Şimşek’in de çalışmalarının takipçisiyim, bir Veysel Çolak’ın da yılların bilgi ve donanımını nasıl atölye çalışmalarına katılanlara aktırdığından ve sayfa takipçilerini bilgilendirdiğinden de haberdarım. Yazınımızın daha çok Aydın Şimşeklere ve Veysel Çolaklara gereksinimi var. Okurun, yazar-şairden çok olduğu nice fuarlara!